Τα Δώδεκα (12) Θανάσιμα Αμαρτήματα
Τα αμαρτήματα που απέφευγαν οι ιππότες του Νάου ήτω δώδεκα και όποιος πραγματικά μπορεί να τα αποφεύγει μόνιμα και για πάντα θα νιώσει την ευλογία του Θεού να τον περικυκλώνει.
Τα γνωστά είναι σε όλους επτά, όμως και μετά την κατάργηση του τάγματος των ναϊτών ιπποτών την 13η Ιουλίου ημέρα Παρασκευή το έτος 1307, μετά την καταδίκη των ιπποτών του ναού σε θάνατο στην πυρά, αλλά και την εκτέλεση του Μεγάλου Μάγιστρου των Ναϊτών ιπποτών Ζακ Ντε Μολέ, στην εσωτερική αυλή της Παναγίας των Παρισίων, όπου την στιγμή που τον καίγανε ζωντανό καταράστηκε τον Πάππα και τον βασιλιά, της Γαλλίας, οι οποίοι απεβίωσαν το ίδιο έτος με τον Μέγα Μάγιστρο. Ο ένας από άγνωστη ασθένεια και ο άλλος από μυστήριο ατύχημα. Καθώς έλεγα λοιπόν και μετά την κατάργηση του τάγματος και λόγω του ότι κάποιοι Ναϊτες βρήκαν καταφύγιο σε έναν ευγενή στην Σκωτία, τον οποίον τον είχε ήδη αφορήσει ο Πάππας και δεν είχε πλέον κάτι να φοβηθεί, διατηρήσανε ζωντανές τις αρχές τους περνώντας τες στον κόσμο μέσα από την τέχνη, όπως για παράδειγμα την ζωγραφική, το θέατρο και άλλες.
Εδώ θέλω να πω οτι αμέσως μετά την κατάργηση του τάγματος των ναϊτών ιπποτών, οι ελευθεροτέκτονες βρήκανε την ευκαιρεία, συσπειρωθήκανε, πήραν τα ινία και μάλιστα σφετεριστήκανε το τι εστί πεφωτισμένος ναϊτης ιππότης, ενώ στην πραγματικότητα και λόγω του πλήρως ρηχού τους πνεύματος, δεν κατανοήσανε το παραμικρό ποτέ, ούτε εκπροσωπήσανε τον χαρακτηρισμό που κλέψανε απο τους ναΐτες ιππότες, 'Πεφωτισμένος" ποτέ και πουθενά.
Υποκρινόμενοι λοιπόν οτι είναι πλέον εκείνοι οι πεφωτισμένοι υπηρέτες του κόσμου βρίσκανε μεγάλη ικανοποίηση σε αυτό έχοντας βαθιά, όμως πλήρως λανθασμένη πεποίθηση, ότι οι απλοί άνθρωποι τους λατρεύανε, τους αγαπούσανε και τους θαυμάζανε όπως όντως αισθανώντουσαν κατ' αυτόν τον τρόπο για τους πραγματικά πεφωτισμένους ιππότες του ναού. Μάλιστα το απώγειο της ματαιοδοξίας τους ήταν η απόφασή τους να εξαλείψουνε πέντε από τα δώδεκα θανάσιμα αμαρτήματα, όταν όμως ήτω απαραίτητη η αποφυγή όλων, έτσι ώστε να μπορούνε οι ναΐτες να βρίσκονται εντός της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου, ο οποίος έχει τις ηθικές αρχές του Αριστοτέλη, μεγάλου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, διδάσκαλου του Μέγα Αλέξανδρου, απο τις οποίες ηθικές του αρχές μάλιστα προκύψανε τα δώδεκα θανάσιμα αμαρτήματα. Ο λόγος για τον οποίον προβήκανε σε αύτη την εξαπάτηση γενναιών ήταν το ότι δεν βρίσκανε καμία ικανοποίηση στη ζωή τους, ούτε καν λόγο ύπαρξης και ακόμα ακόμα πάρα πολλοί από αυτούς θα είχαν καταδικαστεί από την ιερά εξέταση σε θάνατο στην πυρά, εάν δεν πράτταν ψευδορκία, προκειμένου να απολογηθούν, για τις αδιανόητα αισχρές πραξεις, για τις οποίες ορθώς κατηγορούντω, ενώ στο τέλος καταφέρνανε να αθωωθούνε μάλιστα, με τα περίτεχνα ψεύδη και την μεγάλη τους υποκριτική ικανότητα.
Τώρα λοιπόν προκαλώ τον καθένα από εσάς να αναλογιστεί εάν όντως κάτι λείπει για να έχουμε ένα απόλυτα πνευματικό ον και κάτοχο αληθινής ιεροσύνης άνθρωπο, εάν όντως τα θανάσιμα αμαρτήματα ήτω επτά και όχι όπως υποστηρίζω εδώ εγώ ο πρώτος μέγας μάγιστρος των ναϊτών ιπποτών, μετά τον τεράστιο και όχι απλά Μέγα, Ζακ Ντε Μολέ. Ότι δηλαδή στην πραγματικότητα ήταν, είναι και θα είναι δώδεκα τα θανάσιμα αμαρτήματα εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Δεν μπορώ να μην έχω δώδεκα θανάσιμα αμαρτήματα προς απφυγίν, νιώθω ανίερος.
Για να μην χρονοτριβώ λοιπόν με περιττές λεπτομέρειες και ενώ πιστέυω πως ήδη έχω κατατοπίσει κάποιον που θέλει να ερευνήσει περί του θέματος και διά το πρός ποίαν κατεύθυνση να κινηθεί, έτσι ώστε να βρεί ενδείξεις έστω, οτι σωστά ομιλώ είτε όχι, ενώ παράλληλα σας προκαλώ να με καταρίψετε εαν μπορείτε με βάσιμα όμως στοιχεία και έρευνα προς τις κατευθύνσεις που σας υπέδειξα πρωτύτερα είτε σε δικές σας κατευθύνσεις.
Θα μπω αμέσως παρακάτω στην απλή αναφορά των δώδεκα θανάσιμων αμάρτημάτων ένα προς ένα αρχίζοντας από τα εναπομέιναντα επτά και γνωστά ευραίως.
Αλαζονία
Απληστία
Φθόνος
Οκνηρία
Λαγνεία
Αδηφαγεία
Οργή
Ματαιοδοξία
Μίσος
Ψευδορκία
Φιλαργυρία
Μοιχεία
Δόξα και τιμή στον Ζακ Ντο Μολέ
